Özlem...

Bu aralar çeşitli şeylere özlemim tavan yapmış durumda..ışıltılı şehir ufak gelmeye başladı artık..sokakalarda yürümeyi çok ozler oldum..vapuru yakalamak için son sürat koşmayı(vapuru ayrı o şehirde canlı yaşamı ayrı özledşm anlıycağan)..aniden yapılan arkadaş planlarını, geceleri sabahlara bağlayan upuuzun sohbetli günleri...kıkır kıkır pijama gecelerini...tembel hafta içi günlerini...kendi mesleğimi...paperların arasında yok oluşumu...tam onemli noktayı anladım dediğimde, paperın sonundaki bir sonraki çalışmanın gerekliliğini söylemesini bile...

Hayır pışmanlık veya elimdekilerin beni mutlu etmemesi değil durum.belkide yaşadığım farklı tecrübelerin yerine onlar kadar beni doyurucu birşeylerin konulamamasıdır...uzaklarda yaşarken bahsettiğim kendini kandırmacalar-hani özlemini hatırlatmamacalar- pek işe yaramıyor buaralar...zaten pek düşünmeye fırsat kalmıyor hafta içi yoğunluğundan..belli bir saatte çıkamamanın sıkıntısı çok var bu aralar..bunun belli bir periotta olması hiç problem değil ama baktığımda yaklaşık 2 buçuk aydır durum bu..gidişat bu...neyse günah duvarı yapmıycam seni şikayet panosu fln gibi bir düşüncemde yok..

İşte belki de kafamızı dağıtacak bir kalabalık yok burda...ya da içini döküp sana akıl verecek bir dost...eskilerden dost geçmişini okulunu hatıralarını bilen dost...
hayatta en önemli şeyler yanında heryere götürmen gerekn o üç şey çok belliymiş; seni dinlemekten bıkmıycak, heranını paylaşacak bir dost(kocam değil-o benim daim dostum ama bazen onu da çekiştirmem gerekiyor:)), sizi durdurak bilmeden çalışsanız dahi mutlu edecek bir meslek ve bunun size karşılayacağı doyurucu imkanlar(doyurucu ya dikkat-sen nekadarla mutlu oluyarsan, nekadar genişşse miden okadar doyurucu olmalı), he bide seninle o büyük kahvaltı sofrasını payalşacak mutlu ailen.. sanırım hayatınızı anlamlı, yaşadığınızı size hissettiren bu üç şey, o gizli bir adaya düşsen yanında neler alırdının yanıtı benim için çok belli bu aralar...

Gece baktığımda hiç uyumayan bu şehirde milyonlarca hayat, annem hep der, ananem bak bu kadar ışık yanar bu evlerde her birinin ayrı derdi her birnin ayrı sorunları var kendini şanslı bil dermiş diye...burdaki ışıklarla kıyaslayınca sözlerini daha da garip hissediyorum..kendi yaşadığım binaya bakınca ufak bir kasaba nüfusu, bi okadar farklı insan bi okadar farklı istekler beklentiler...demek istediğim şu ki..biliyorum herkesin hayyattan herdaim beklentileri var bitmeyen istekler ve memnunıyetszlikler..ama bi farkla benimkiler bazı önemli tespitler hayat kurtarsın diye...

Doyumsuluktan değil işte özlemden birazcık...kimisi bu döneme değişik bir macera diye bakar, kimisi sunulmuş hiç kaçırılmıyacak bir fırsat..ben de işte beni hangi yönde büyütück değişitirecek hayatıma nasıl yenilikler katacak diye baktığım bir dönem gibi görüyorum bu aralar...

Kendime hatirlatma..

Ne olursa olsun...yasamaya mecbursun..
yok yok boyle baslmaiycaktim yazima, Diyecegim su idi ki..ne olursa olsun yoga'yi ve egzersizi asla asla birkama olur mu..o derse giren duygu ile cikan duygu bambaska olucak..zihnin daglari, okyanuslari asip enginlerde tasicak..sozcuklerin daha hizli calisan, daha doygun daha dinamik bir beynin dusuncenin urunu olucak...bunu alsa unutma ve hep hep hep devam et..ve ettirmeye de calis cevrendekileri de bunun bir parcasi olmaya daima ikna et....rahatlamis bir zihin..esnemis bir beden...gevseyen eklemler titreyen hucreler, kaslar...bu his harika...cakralar acildi..zihin isildadi...simdi yasam daha da farklilasti...

Bir pazar gunu

Uzuuuun zamandian sonra hafta sonu Pazar gunu benim icin.... Mayismis gozlerle yatakan kendimi zorla atıp sadece kocama hazırladığım kahvaltı sofrası, arkasından el salladigim esintili bir pazar sabahı... Keyfini çıkarmak için yapmam gereken öyle cok seyin olduğu ama maalesef gunü yetmeyeceği..kafam gene islerde , kendimi bir türlü stresin dısına atamıyorum, kendimi hep tek sorumlu olarak tutuyorum tüm projelerde, ama altından kalkamiyorum, bu harika özelliğimden de nasıl kurtulacağımı bilemiyorum..cok hamim tohum, minigim mı?..O zaman nerden geliyor bu sorumluluk bilinci..kendimi pazarlayamamanin acemiliği....evde olusuma da degimiyim, haftanın son is gunü Perşembe Dubai'de bu cuma da kampanya için çalısmam gerekiyordu, bu hafta da öyle olacak nitekim..bu nedenlemevdeyim ama aklim evde değil, haftanın son gunu karsilastigimmbirmsoruya da değineyim, yapmakta eniyi oldugum şey ve nasıl bir is ortamında çalısmayı sevdiğim..benim cevaplarım cok gizli, bı patronun belkide duymak istemeyeceği gercekler...kendin olabileceğin, doğru yönetimle değişmeyen robotlasmayan daima yaratıcı olabileceğim bir is ortamı...belki su herseyi cok ciddiye alan huyumdan vazgeçtiğimde l kendiliğinden gelecegini düşünebilirim, belki de umursamazlık olabilmeliyim...ama O zaman ben kalabilirimyim ben olarak?...bu pazar gunü evde olmanın keyfini çıkarmak istiyorum..ben değerli bireyim, kendimi ne is ne de başka bir ortamda unutmamalı, fedakarlığın sınırlarını sürekli hatırlatmalıyım, benim için en yaralı ilerleme şimdilik sanırım bu olacak... Hayallerine ulaşan insanlar, fedakarlıklarını hiç düşünmüyor sanırım ki daha cok ilerlemeyi kafalarına koyabiliyorlar, gecmis tercihlerin yükümlülüklerini kafalarından kolayca atabilmek..ileriye dönmek, sorumluluklarını sınırlandırip,önce BEN diyebilmek...başarının anahtari nedir bilemiyorum, sorumluluk sahibi olmakan geçiyor ama düzenin icinde kaybolmak da an meselesi..duygu hanım azıcık daha az duygulu olmalısın isin anahtari bu sanırım...tecrubelerin birikiyor, bir sene önceki haline düşüncelerine baktığında, daha az duygusal olduğunu söyleyebilir mısın? Hayır ama daha kesin ayrıntılara takilmadigina ise evet....ilerlerken iste bu tecrübe döneminde,pazar gunü mayhoslugunda, gene kendini biraz tartmayi kenara bırak, biraz rahat ol gevşe...dunyayı ben kurtaramaz misim, anla...itiraf etmekten de korkma hem bak nekadar canımı sıkarsa sıksın ben çalısmayı seviyorum.. Kendime ayıracak kadar zamanı sunan, daha esnek o ise de kavuşacağım elbet...şimdi sadece ben, pazar gunü ve yapmak istediklerim varız,...keyfini çıkar, biraz günde yasa, biraz kendin için ol,duşun ....diyorum, hadinbakalim ras gele......

Isiltili Tozlar

Zamanin benim icin durdugunu duslerdim hep..hic birzaman buyumiycektim, hep cocuk kalip, hayatin zorluklarini cocuksu uslup ve umursamazlikla sogurtcaktim..yasimi sorduklarimda hep "20"diycektim..hem buyuk hem daha buyumemeis yas....hic beyaz sacim cikmiycakti:), heran istedigimi yapabilicektim, sorumluluklarim benim istedigim kadar olucakti, nezaman yemek yemek istesem yigecek, uyumak istesem uyuycak, istedigm ulkeyi, isteidgim zaman gezip "bohem"bir hayat yasiycaktim tim tim tim.....Oyle olmuyormus, nekadar zamani durdurdugumu dusunsemde, yillar gectikce benim kontrolumde olmayan hayat akip gidiyormus ve bana ben farkinda olmadan yeni sorumluluklar ekliyormus, ben de onlara bir guzel uyuyormusum da haberim yokmus kendimi "zaman benim icin durdu"diye kandiriyor musum...." yok sikayetci degilim, ben bu hayatta sansli insanlar toplulugundayim bunu da biliyorum da ama hayat benim icin durmak bilmeyen bir hizla da ilerliyormus bunun sokunu yasiyorum, hani affola sok sureci:)... 26 yildir bu dunyanin bir parcasiyim, reankarne , diger yasam boyutlari varsa bilemiyorum daha oncek itecrubelere gore belki bu rakam cok cok kucuk kalablir ama, hayat ilerliyor, beyaz sacim bile cikiyor, resimlerdeki coocuksu ifadem gun gectikce kayboluyor...zaman ilerliyor...gulmeyin sakin, baska derdin mi yok deyip, yok iste..bu zamnain nasil hizli ilerledigini farkedince baska hic bir derdim kalmadi..o zamani en degerli sekilde gecirmem gerektigini cok daha iyi kavradigimdan beri..."Hayatta ne yapmak istiyorsam onu yapicam demek", cok cok zor bi olay bunu da anladigimdan beri, bir kere universite hayatindan sonra zamaniniz, gununuz tamamen claisarak geciyor,ama istediginiz isi yapmak, calisirken mutlu olabilmek, gercekten bole bir sey var mi? yoksa bizim icin hep bir umut var denen cinsden tutunacagimiz bir kandirmaca mi:)?, belli bir kapitale ulasana kadar kendimizi oyalayip, "ogun gelecek kendi isimi yapicam" hirsiylan hayaliylen gunlerimzi oyalamak mi?....Biliyorum cogu kisi, hayat daha yeni balsiyor diyor ama, basliyor kosturyor bunu da ben biliyorum...daha yemedigim bir suru yemek, gormedigim bir suru yer, ogrenmem gereken bir suru sey var, ama zmaan cok cabuk akiyor ve gundelik surgunune cok fena aliyor beni...oyuzden iste biraaaz panikledim mi ne?....
Cevremde, arkadaslarimin bebekleri oluyor!!!! hamileler, anneler...babalar....ben Dubaiýe tasindigimdan beri zamani yice dondurup, farkli bir boyuta geldigimi falan mi dusunuyordum acaba...:) hele bu firmada calisali bir sen oldu onu farkettigimde iste dedim Duygu hanim, zaman avucundaki isiltili tozcuklar ve surkeli bir ruzgar ucuuuruupp gotruyor, hadi bakalim pastan da geliyor bir uflemede senden toz zeerreciklerinen biraz daha ucur..
Telkin etmem gerekiyor kendimi, evet hayat cok cabuk gecioyr ama su surecte yaptiklarima bakip, evet nekadar cok sey sigdirdigimi gorup, bunun daha kat be katini yapacagimi dusunup, sevdiklermle daha cok zaman gecirmek icin zaman kollamayi aklima koyabilirm...biliyorum artik bir cok sey benim kontrolumde degil..isteklerim var, hayallerim, tercihlerim ama beni kontrol eden, yapmam gerekenleri onume suren de bir klasik hayat var..bunu altetmek mumkun gibi gozukmuyor...benim icin de zaman isliyor, benim icin de beyazlar geliyor..benim icin de hayat planlari gerekiyor, ev almak, bebek dusunmek, butce yapmak..ama ben bunlari kendi tarzimla yapicam, yapiyroum o belki bir kandirmaca olur, icime su serper...bu hayati yasiyorum diyebilmek icin nedenlerim olurlar:)))

E hadi ozaman, ufleyelim bari, once kirmizi ojeli parmaklari, sonra mumlari, sonra isiltili tozcuklari...